papegaaien.net
Startpagina Papegaaien.net Papegaaien Lori's Kaketoes Pionussen Ara's Edelpapegaaien Caiques Ziekten Papegaai als huisdier Vogelboeken

Forum vogelproblemen

Papegaaien en parkieten handboek 2013

De nieuwe editie van het Papegaaien en parkieten Handboek van auteur Adri van Kooten en co-auteurs Heinz Schnitker en Herman Kremer is uit. De zeer uitgebreide editie bestaat uit 2 delen (Totaal 864 pagina’s) in een cassette en is nu te bestellen op deze website.  

Klik hier om de boeken te bestellen.

Witkoppionus - Pionus senilis

Pionus senilis


Witkoppionus


Formaat: 24 cm. Ringmaat: 7-8 mm.

Man en pop: geen verschil tussen beide. De algehele lichaamskleur is groen. Het voorhoofd, de teugel, het voorste deel van de schedel en de kinvlek zijn wit. Rond het oog bevindt zich een witachtig roze naakte oogring. De groene kopbevedering is blauw omzoomd. De bevedering van het oordek is donkerblauw. De borstbevedering is olijfbruin, blauwachtig lila omzoomd en wordt naar de buik toe geleidelijk groen. De onderstaartdekveren zijn rood met groene zomen. De kleine en middelste bovenvleugeldekveren zijn goudbruin met een groene basis. De handdekveren en

de buitenste vleugelpennen zijn violetblauw en de ondervleugeldekveren groenblauw. De staart is overwegend groen met aan het eind een blauwe rand. De buitenste staartveren zijn blauw met een rode basis. De snavel is hoornkleurig, de

iris bruin en de poten zijn grijs tot vleeskleurig.


Herkomst, leefwijze en status


Het verspreidingsgebied van P. senilis gaat van West-Panama noordwaarts tot Zuidoost-Mexico in San Luí Potosíen Zuid-Tamaulipas. De vogels bewonen hier bosgebieden en gebieden met boombestanden langs de kust. Regelmatig vallen ze binnen in landbouwgebieden om zich tegoed te doen aan de aldaar verbouwde gewassen, zoals mais en graan. Buiten de broedtijd verzamelen ze zich zowel in

kleine groepen als in zwermen van honderden vogels. Ze komen weinig op de grond en zijn van nature vrij schuw. Hun voedsel bestaat in hoofdzaak uit vruchten, bessen, noten, zaden en bloesems van bomen en struiken.


Voeding van pionussen


De dagelijkse voeding dient globaal uit drie (gelijke) delen te bestaan:

• een goed (grof) zaadmengsel voor (grote) parkieten, eventueel aangevuld met maiskolven in halfrijpe toestand;

• een mengsel van kiemzaad, eivoer en universeelvoer. Geef dit in een verhouding van 2:1:1. Nadat het kiemzaad is geweekt kunnen hier het eivoer en het universeelvoer door worden gemengd;

• een mengsel van fruit (druif, sinaasappel, banaan, kiwi,  vijg, kers, appel, peer, lijsterbes, pruim, rozenbottel e.d.) en groenten en onkruiden (o.a. wortel, spinazie, tomaat, witlof, andijvie, muur, paardenbloem).

Verder dienen de vogels altijd de beschikking te hebben over mineralen, grit, scherpe maagkiezel en sepia.

Daarnaast moet dagelijks vers drinkwater worden aangeboden waaraan eenmaal per week een multivitamine kan worden toegevoegd. Ook mag niet worden vergeten de vogels van tijd tot tijd verse wilgen- en fruittakken te geven. Hier zullen ze de bladknoppen en de schors van eten.


Huisvesting van pionussen


Een goed onderkomen voor een kweekkoppel pionussen is een te verwarmen binnenvolière van 2,5 x 1 x 2 m (lxbxh) met daarin een nestkast, een klimboom en wat (knaag)takken. Bij voorkeur heeft de binnenvolière nog een buitengedeelte

met een afmeting van bijvoorbeeld 3 x 1 x 2 m. Hoewel de knaagbehoefte duidelijk minder is dan die van amazonepapegaaien is een metalen volière (bijvoorbeeld van ijzer of aluminium), omspannen met een zware kwaliteit gaas, aan te bevelen. Indien sprake is van naast elkaar gelegen volières dienen deze onderling van elkaar gescheiden te zijn met dubbel gaas tenzij er ondoorzichtige tussenwanden zijn

geplaatst zijn die onderling contact onmogelijk maken. Met name in de broedperiode willen ze nog wel eens agressief worden tegenover andere vogels. Dubbel gaas en ondoorzichtige wanden voorkomen dan dat ze elkaar door het gaas

kunnen verwonden. Ook de eet- en drinkbakken dienen van metaal te zijn en zodanig geplaatst te worden dat de vogels ze niet kunnen omgooien.


Kweken met pionussen


Als nestgelegenheid voor een koppel pionussen kan een van dik hout gemaakte nestkast of een uitgeholde natuurstam worden gegeven. Deze kan een bodemoppervlak hebben van 23 x 23 cm en een hoogte van 45 cm. Het invlieggat dient een doorsnede te hebben van ongeveer 10 cm. Het nestblok dient bij voorkeur dikwandig (2,5 cm) en van hardhout te zijn. Verder is het aan te raden een controleluikje in de achter- of zijwand te maken. Ook nestblokken met andere afmetingen, bijvoorbeeld een bodemoppervlak van 30 x 30 cm en een hoogte van 70 cm, worden wel door de vogels geaccepteerd. Over het algemeen zijn ze hier niet al te kieskeurig in. Om het in- en uitgaan van het blok te vergemakkelijken is het wenselijk de binnenzijde onder het invlieggat te voorzien van een strookje

gaas of krammen.

Als nestmateriaal kan een mengsel van (onbemeste) potgrond en houtspaanders worden aangebracht (laagdikte ca. 8 cm). Ook kan een dik stuk vermolmd hout worden gegeven. Dit wordt dan door de vogels geheel stukgeknaagd waardoor

een prima bodembedekking ontstaat.

De meeste pionussen zijn broedrijp vanaf hun derde jaar. Toch zijn er ook vogels die al in het tweede jaar beginnen. Bij een goed harmoniërend paar dat in de juiste broedconditie verkeert zullen spoedig paringen kunnen worden waargenomen.

Hierbij zit de man naast de pop en legt hij zijn poot over haar heen. De pop zit hierbij vrij ver voorovergebogen op de stok. Vervolgens brengt de man zijn cloaca tegen die van de pop. Beide vogels slaken hierbij zachte korte geluiden.

Als de man de juiste positie heeft verkregen, hetgeen langere tijd kan duren, steunt hij met de snavel op de stok en brengt dan de copulatie tot stand. De pop legt gemiddeld drie tot vier eieren met een tussenperiode van twee dagen.

Het kan echter voorkomen dat er soms meerdere dagen tussen zitten. Vaak gaat ze al bij het eerste ei vast zitten broeden. De broedduur bedraagt ongeveer 26 dagen. De jongen openen de ogen op een leeftijd van ongeveer vier weken. Als ze drie weken oud zijn worden de eerste veerschachten zichtbaar. Na twaalf weken zitten ze al behoorlijk in de veren en op een leeftijd van ongeveer zeven weken verlaten ze het nestblok. Hierna worden ze nog drie tot vier weken door de oudervogels (bij)gevoerd.



A. van Kooten




Terug naar Index  Pionussen


Terug naar startpagina



papegaaien.net